یارئوف.

این روزها خیلی دل نازک شده ام !نمی دانم چرا؟! 

هر لحظه منتظر یک تلنگر کوچک هستم تا اشکم سرازیر شود!

میگویندنکند عاشق شدی؟! یا شاید افسرده شدی؟! نکند خیلی فکر وخیال

میکنی؟!ها؟؟!

نه!! به خدا مال این چیزها نیست!

ـ اگرحرف عشق است که من همیشه عاشقم ! من حتی عاشق کفشدوزک روی گلهای باغچه ام!

ـ اگر حرف افسردگی ست من از وقتی دلباختنم را او نفهمید پژمردم!

ـ واگر حرف فکروخیال است که من همیشه نقش خیال او میزنم!

نه! نه! حرف این چیزها نیست!؟

هروقت آدمهای خودخواه را میبینم که چه طور همه چیز را حتی لحظه های خوب رافقط مال خودشان میدانند دلم میشکند.

هروقت نامردی ونامرادی مردم و زمانه رامیبینم دلم میشکند. 

هروقت حق مظلومی را پایمال میکننددلم میشکند.

هروقت جوان لیسانس سر چهار راه را میبینم که گوجه سبز میفروشد دلم میشکند.

هروقت...!!!      انگار این روزها هروقت وبی وقت دلم میشکند؟!!

یاشایدکسی بامشت آهنین خود بردلم میکوبد تادیگر دلی برای شکستن نباشد؟!

شاید.....!!!               بی حرف باید از خم این ره عبور  کرد

                            رنگی کنار این شب بی مرزمرده است 

  امشب تمام حوصله ام را در یک کلام کوچک درتوخلاصه میکنم.

هیچ پرنده و درختی حتی پروانه ی مانده در پیله ایی نمی داند که تو چه قدر به من بها میدهی.

تو با وجود هزار مشغله و گرفتاری که داری باز هم سراغی از من میگیری. 

تو با وجود سالها فاصله ی نوری که بین ماست باز هم مرا در خاطرت داری.

گاهی باورم نمیشود که من در میان این همه گرفتاری وبا این همه فاصله در فکر تو جا دارم.

وفقط همین وهمین موضوع است که مرا آرام میکند وتوان تحمل دوری تو را میدهد.

میدانم که تو هنوز به یاد من هستی و دوستم داری.

                             من تورابه خلوت خدایی خیال خود

                        بهترین  بهترین من خطاب می کنم  

  فقط برای تو....